Vlaamse Beroepsvereniging van Diëtisten

Hoe beleefde de diëtist de coronapandemie #3: de student

Wij deden navraag in de verschillende werkdomeinen van de diëtist en zullen de komende nieuwsbrieven telkens enkele ervaringen van onze leden delen.

Deel 3: De student

 

Hanne Van Engeland
Ik ben vorig jaar afgestudeerd als diëtist. Nu doe ik een schakelprogramma voor een master in gezondheidsbevordering.

"Tijdens de eerste coronagolf liep ik mijn stages. Door de omstandigheden heb ik de meeste taken vanuit thuis moeten uitvoeren. Dit was een bijzondere ervaring, maar ik miste het wel om patiëntencontact te hebben.

Nu studeer ik nog verder. Ik ben gestart met veel enthousiasme in code oranje. Dit werd na een maand al code rood en het zet er niet naar uit dat dit snel zal veranderen. De lessen zijn dus volledig vanop afstand, waardoor je als student verplicht wordt om heel gedisciplineerd te zijn en alles zelf bij te houden. Ik ben zelf geen fan van online lessen, maar zit veel liever in de aula met medestudenten. Nu zijn alle dagen hetzelfde en lijkt het op een oneindige blok. Verder is het ook moeilijk om contacten te leggen met medestudenten. Zeker als je nu start met een nieuwe richting. Ik vind dit wel jammer, want zo kan je ook niet praten over de verschillende vakken, weet je niet of je goed bezig bent en kan je geen vragen stellen. Natuurlijk wil je ook als student genieten van het studentenleven, maar door de omstandigheden is dat niet meer wat het zou moeten zijn. Het is dan ook niet leuk om altijd binnen te zitten. Sociaal contact vermindert heel erg en videobellen vervangt dit ook niet. Ik heb gelukkig heel fijne kotgenoten, die deze periode een beetje aangenamer maken."

 

Jana Milutinovic
Derdejaarsstudent voedings- en dieetkunde

"Sinds de intrede van lockdown 1, waarvan ik me meen te herinneren dat deze zeer ‘abrupt’ aankwam. Heeft deze een inbreuk op ieders leven en dynamiek gekend.

Zeker op deze van ‘de student’, waaraan juist dit dynamische karakter en de dagdagelijkse interacties met mede studenten, zowel binnen als buiten de schoolpoorten, o zo cruciaal is.

Ik herinner me nog die week, die donderdag dat de maatregelen werden doorgevoerd. Al onze lessen werden plots gecanceld, onze labo’s waar we reeds de voorbereidingen voor hadden gemaakt, opgeschort. We moesten enkel nog naar campus terugkeren om het ‘pass or faill’ gedeelte van het examen ‘catering’ af te leggen, als bindende voorwaarde om op catering stage te mogen, in deze periode. Als ik ‘deze periode’ zeg, dan bedoel ik dat ook vrij letterlijk. De studenten die hun cateringstage in het buitenland gingen afleggen vertrokken binnen de 3 dagen. De overige studenten zouden begin volgende week van start gaan. Mede kan ik persoonlijk ook getuigen van het feit, dat deze ‘inbreuk’ op onze levens vrij plots gebeurde. In amper drie dagen tijd kregen we, na het vernemen van ‘groen licht’ voor London en het invullen van registratie lijsten waar we ons de afgelopen maand hadden bevonden, te horen dat het internationale gebeuren niet meer door ging.

Het was toen al te voelen, de onrust tussen ons, destijds fase 2 studenten. In hoeverre de ‘buitenlandse’ cateringstages al dan wel/niet gingen doorgaan. Ik vermoed dat: die donderdag 12 maart 2020 om die reden alleen al zo ‘gegrift’ staat in mijn geheugen.

In het begin van de lockdown, voelde we de impact nog niet zo hard aan. Aangezien onze stage nu en de komende 3 weken ging plaatsvinden en we na een hectisch semester ook echt nood hadden om terug op adem te komen.

De meeste studenten hun stages werden gecancelled na maximaal 3 dagen. Dus we zaten allemaal in hetzelfde schuitje: na een héél druk semester, 3 weken met de vingers moeten draaien.

Persoonlijk had ik ‘na het wegvallen van mijn eerste internationale ervaring’ er een heel zure nasmaak aan overgehouden. Naast het feit dat ik er een jaar naar had toegeleefd, denk ik dat vooral het ‘na alles zelfstandig in orde te moeten brengen’ : financieel, transport, accommodatie, administratief in functie van je stage plek… en het enige wat reste was: te slagen voor dit deelexamen, de koffers te pakken en dat weekend nog te vertrekken. Dat was voor mij mentaal de ‘eerste’ mentale grote klap, van velen. Vooral dat financiële aspect, waarbij de school voor niks tussenkwam, heeft lang op mijn maag gelegen.

Maar achteraf gezien had het zo ook moeten zijn. Ik denk als we hadden vast gezeten in het buitenland, dat we dan pas van een ware ‘rampscenario’ hadden kunnen spreken.

Na die weken vingers draaien (die we dan mooi in de zomervakantie, na de herexamens mochten inhalen) startte de lessen terug op.

Het was voor iedereen wat zoeken, voornamelijk voor de docenten kan ik me inbeelden. De kanalen via de welke les werd gegeven was alles behalve op elkaar afgestemd. Wat wel begrijpelijk was voor de situatie destijds, want we mogen niet vergeten naast het feit dat ‘wij’ ons als studenten al als het ware ‘in het diepe gegooid’ voelde. Dit zeker en vast ook van implementeerbaar is voor de lectoren.

Na enkele mensen van mijn richting in de zomer nog te hebben gesproken, na de herexamens begin dit academiejaar. Had ik algemeen vernomen, ondanks dat er vanuit de richting zelf het tweede semester niet ‘als het zwaardere semester’ werd aanschouwd en er ook maximaal is getracht geweest deze te ‘ontlasten’ van examen momenten, door middel van tussentijdse evaluaties.

Kan ik toch navertellen dat er een algemeen gevoel van ‘onderprestatie’ heerste bij de studenten destijds. Het befaamde ‘corona-effect’, geeft denk ik mooi weer hoe we hebben getracht ‘de moraal’ hoog te houden. Maar het geeft evenzeer weer hoe moeilijk het wel niet is en we er effectief niet altijd in geslaagd zijn deze te doen.

In andere richtingen heeft ‘het corona effect’ weer voor gemiddeld betere prestaties gezorgd. Ik denk dat het persoonlijk ook afhangt van wie welke lockdown mentaal als moeilijkste ervaart.

Persoonlijk maak ik het goed en ben ik zeer gefocust op de komende examenperiode. Heb ik eindelijk mijn draai en ritme weten vinden in deze ‘aangepaste manier van leven’.

Ben ik eindelijk ingeburgerd in ‘a corona way of life’ en weet ik plezier te halen uit de kleine dingen.

Wanneer alles waar je vroeger zo veel ‘belang’ aan hechtte je wordt ontnomen. Doet dat je prioriteiten en hoe je staat tegenover het leven toch herevalueren. Corona heeft ons in vele opzichte ‘tijd’ gegeven, tijd om stil te staan bij welke onze waarden zijn. Hoe we van nu af aan in het leven willen staan.

Tijd om na te denken, hoe we deze willen benutten. Want alle tijd van de wereld, zonder doel, maakt niet gelukkig. In tegenstelling tot wat we voordien durfden te denken.

Het klinkt misschien wel raar, maar ik ben corona eigenlijk ookwel dankbaar. Het heeft me verplicht me op mijn gemak te voelen bij mezelf.

Ik denk dat dat het gene is dat me drijvende houdt deze dagen: dankbaarheid. Ik pieker niet meer om het gene dat me ontnomen is en wat ik ‘allemaal wel niet (meer) kan doen’. Maar Ik ben dankbaar voor het gene dat ik nog heb en voor het gene dat ik nog WEL kan doen. Dit koester ik dan, mijn gezondheid. Want je ziet maar ‘hoe plots’ dingen soms gaan. "

 

Jolien Eggermont
Student voedings- en dieetkunde

Corona heeft, zoals iedereen weet, een grote impact gehad op zowel het sociale leven als het werk en het naar school gaan. Voor de studenten op de hoge school was er tijdens de lockdown geen regeling van hoger uit. Het enige dat we wisten was dat we moesten kiezen tussen thuis en op kot wonen.

Toen de eerste lockdown werd afgeroepen, was ik klaar om aan 3 weken stage te beginnen. De eerste week zou nog mogen doorgaan maar doordat ik met een hoest zat, moest ik thuis blijven. Na deze week werd de stage gecancled en hadden mijn ouders liever niet dat ik terug naar kot ging. Na 4 jaar op kot, zat ik ineens maanden thuis. En ik niet alleen, ook mijn twee broers waren ineens full time thuis.

De stage was gecancled maar al de rest ging gewoon door. Normaal moet ik niet veel tijd steken in school, ik ben iemand die vrij vlot kan studeren, waar ik me zeer gelukkig mee prijs. Maar toch heb ik toen geen vakantie kunnen nemen in de paasvakantie of kunnen genieten van de 2 extra vrije weken doordat de stage wegviel. In tegendeel, ik ben de rest van het semester elke dag vroeg opgestaan, gewerkt voor school van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat. Er was geen verschil meer in weekdag of weekend, geen verschil in vakantie of geen vakantie. Bijna wekelijks hadden we 5 deadlines, ondertussen moesten we ook lessen volgen, sommige cursussen deels zelfs uitzoeken, thuis helpen in het huishouden want mijn ouders gingen wel nog werken, revalideren van een blessure, fysiek actief blijven én zien dat we mentaal in orde bleven. Ik zat in de knoop, enorm in de knoop.

We kregen dan het nieuws dat de stage verplaatst werd, zodat we allemaal nog steeds zouden kunnen afstuderen op het oorspronkelijk geplande moment. Het nieuwe moment: september, in overlap met de herexamens en tot de laatste dag voor het nieuwe academiejaar begon. Dit wou zeggen: na maanden dag in dag uit zwaar te knokken om bij te blijven, mijn zomer deels te spenderen aan de herexamens zodat ik zou kunnen slagen, geen pauze te krijgen voor het nieuwe academiejaar. Dit was voor mij persoonlijk een no-go. Ik deed mijn stage niet mee.

Voor mij momenteel nog steeds de beste keuze. Ik zit nu deels in mijn 3e jaar met nog een aantal vakken van mijn 2e bachelor. Dit semester is het vrij rustig, komend semester wordt heel rustig dus ging ik op zoek naar een job. Normaal is een job in de dag vrij moeilijk te combineren, maar corona heeft ook zijn voordelen: online en opgenomen lessen, leren op eigen tempo en zelf mijn dag kunnen inplannen. Voor mij een groot voordeel, voor velen een groot nadeel. Ik heb nu twee jobs. Ik werk parttime als student logistiek in UZ Leuven en daarnaast werk ik als zelfstandige. Ik volg mijn lessen wanneer ik wil. Waar soms ook mijn uitstelgedrag wel een grote boosdoener kan zijn…

Wat nu mijn grootste frustraties zijn aan studeren tijdens corona? Ik heb mijn campus nog niet gezien. De focus gaat uit naar eerstejaars, wat ik begrijp. Maar nog geen één keer ben ik op campus geweest, nog geen één keer heb ik mensen terug gezien in de klas, in de aula of op weg naar de campus.
Mijn tweede frustratie: voor de tweede lockdown werd weer van ons verwacht dat we kozen tussen thuis en kot. Pendelen werd zwaar afgeraden. Aangezien ik werk in Leuven koos ik deze keer voor Leuven. “6 weken lockdown in Leuven, dat kan ik wel!”, dacht ik. En dan kwamen de regels voor kot die praktisch zeggen: vermijd contact met je kotgenoten en je mag amper mensen uitnodigen. Dan kom je in een sociaal isolement. Dus ja, ik luister soms iets minder flink naar die regels. Ik heb 2 mensen die bij mij over de vloer komen, mijn vriend en een vriendin. Mensen die alleen wonen krijgen dan ook 2 knuffelcontacten, toch? Dit ging goed, maar ik begon toch af te tellen om even thuis te zijn, even mijn ouders en broers terug te zien, eens te kunnen gaan zwaaien naar mijn zus en schoonbroer in de tuin. Maar toen werden de 6 weken verlengd. En weer werd er niks gezegd over de studenten. Mag ik nu naar huis met kerst? Word ik thuis gezien als knuffelcontact of als lid van het gezin? Ik ben namelijk al meer dan twee maand niet thuis geweest. Ik heb ook behoefte om hen te zien. Ja ik sta graag op mijn eigen benen, maar enkel als ik er klaar voor ben. En dit weegt voor mij het zwaarst. Mijn ouders vieren nu 3x kerst, zodat ieder kind dat op kot zit toch eens thuis kerst kan vieren. En Nieuwjaar? Dan zit ik vermoedelijk alleen op kot, want er mag maar één contact tegelijkertijd binnen. Het is voor niemand eenvoudig, maar een extra regel of raad naar hoe de studenten de kerstperiode kunnen doorkomen was welkom geweest. Nu is het gissen en hopen dat het goed is.

Ik wens voor komend jaar dat we elkaar nog eens kunnen vastnemen en genieten van een warme omhelzing en een warm jaar.