Vlaamse Beroepsvereniging van Diëtisten

Hoe beleefde de diëtist de coronapandemie #3: de lector

Wij deden navraag in de verschillende werkdomeinen van de diëtist en zullen de komende nieuwsbrieven telkens enkele ervaringen van onze leden delen.

Deel 4: de lector

 

Frank Delaere
Lector voedings- en dieetkunde aan de UCLL

"Het einde van het jaar, tijd om te reflecteren..

Het eerste wat me treft: wat gaat gewenning snel. Prochaska-Diclemente hadden het bij het rechte eind.

Exact één jaar geleden was de geboorte van het nu zo gekende (en gevreesde) virus in Wuhan, maar nog niemand was daarvan op de hoogte. Toen gezellig samen rond de tafel, moe en voldaan terugblikken op een zwaar maar mooi eerste semester: je voelt en ziet dat je studenten de leerstof verwerken, je kent de studenten en kan inschatten wat je mag verwachten in januari, en een grote aantal studenten schreef zich in voor een buitenlandse stage.. wat kan er misgaan..

12 maart 2019.. na een succesvolle internationale week (met als hot topic in de wandelgangen COVID-19 en de invloed  van dit virus op internationalisering) keek ik -nog zeker dat het allemaal wel niet zo erg zou zijn- de laatste details na om twintig studenten te laten proeven van een internationale stage. London, Zweden, Noorwegen, Rwanda, Benin en Zuid-Afrika.. Ook voor het eerst Ecuador. Een kers op hun mooie taart! Wat keek ik ernaar uit om met hen contact te houden en vanaf de eerste lijn te voelen hoe hun leven, waarden én visie voorgoed zouden veranderen. We waren twee dagen voor de start van een drie weken lange ‘uitzwaai’.  

Plots was het daar.. berichtgeving van lockdowns, gevolgd door spoedvergaderingen, calls met buitenlandse partners, bezorgde studenten te woord staan en alle buitenlandse stages afblazen.. met dagelijkse veranderende regels als sausje er bovenop. En als het nog kon, ook nog wat doceren in een vorm waarvan je niet weet welke de beste is.. Kortom begin april liep er een zombie in huis (in plaats van in de Oostenrijkse bergen tijdens de jaarlijkse skivakantie om te rebooten).

“Het leven is een klucht die elk moment in een nachtmerrie ontaarden kan”. (Maarten ’t Hart, 1944)

‘Van thuis uit’ dat was de norm. Het gehele systeem van ‘hoe academiejaar 20-21 binnen COVID vorm geven’, ‘hoe het best aangepast lesgeven’ en ‘spoedoverleg’ waren de kernwoorden waar we dienden mee te werken.. blijven zwemmen en steeds een luisterend oor blijven voor de studenten waren mijn drijfveren. Zelf een actief student geweest zijnde, besefte ik maar al te goed dat deze toestanden een aderlating zijn voor de leeftijdsgroep waarvoor ‘zorgeloos ontdekken’ en ‘ervaren’ de kernwoorden moeten zijn. Nu moet dat allemaal ‘van thuis uit’. Weemoed en frustratie zijn logische gevolgen.

Nu, na één semester in het nieuwe normaal, blik ik uitgeput terug.. met een knoop in de maag: moe én onvoldaan. De nog steeds maandelijks veranderende richtlijnen blijven toepassen, geen sociaal contact, geen collegiaal praatje aan de koffie machine (want daar is niemand). Voltijds online lesgeven is het niet: dagen pratend tegen je PC, waarbij je niet zelden denkt.. wat zit ik hier nu toch te doen, luistert er eigenlijk iemand, waarom leg ik dat uit – ik ken dat toch al?! De studenten en de hogeschool vervreemden en je hebt geen idee wat januari zal geven. We hebben ongewild mee vorm gegeven aan een nieuwe generatie: de COVID-generatie. 

En toch weet je diep van binnen: het komt goed!

“Het leven is net een ballonvaart: je weet zeker dat je straks moet landen maar je weet tot het laatste moment niet waar en hoe”. (Fons Jansen)"

 

Silke Noël
Lector voedings- en dieetkunde aan de Erasmushogeschool Brussel

"12 maart 2019 is een dag die ik niet snel zal vergeten: de laatste normale lesdag. Via allerlei kanalen werden we op de hoogte gesteld dat België in lockdown zou gaan vanaf 13 maart. Op 13 maart hadden we spoedoverleg over hoe ons onderwijs er verder ging uitzien. Op 48 uur tijd moesten we  overschakelen van fysieke lessen naar digitale lessen. We stonden direct voor een enorme uitdaging! Binnen de hogeschool waren we wel al bezig met Blended Learning, maar op korte tijd hebben we een digitale evolutie doorgemaakt. Het is een enorm leerrijk en uitdagend proces geweest tot op de dag van vandaag. Als docent leren we ook continu bij over hoe we onze lessen nog beter digitaal kunnen aanbieden. Niet alleen op vlak van lessen stonden we voor een uitdaging, maar ook voor de stages moesten we oplossingen zoeken zodanig dat studenten hun stage niet moesten onderbreken.  Aangezien de evolutie van de coronapandemie niet voorspelbaar was, moesten we continu een back-up plan voorzien (jammer genoeg is deze coronapandemie nog altijd onvoorspelbaar). Toen we het bericht kregen dat we de praktijklessen vanaf midden mei terug mochten hervatten, waren we heel blij! Eindelijk naar de campus en even weg van de computer. Maar ook voor de studenten was het een verademing. Op die manier werd het studentenleven even weer ‘normaal’. Vanaf mei stonden we ook voor een nieuwe uitdaging: het organiseren van digitale examens. Als opleiding wouden we natuurlijk dat alles goed verliep en dat studenten goed voorbereid waren op dit type examen, aangezien het al een moeilijke en stresserende periode was voor onze studenten (en voor de docenten). Voor de afstuderende studenten eindigde het academiejaar/hun opleiding in mineur, aangezien zij het afstuderen anders hadden voorgesteld. Erasmushogeschool Brussel heeft wel een creatief alternatief bedacht voor de proclamaties, zodanig dat we onze afstuderende studenten toch een mooi afscheid konden geven.

Het nieuwe academiejaar begon met strenge maatregelen, maar gelukkig mochten we per opleiding 1,5 dag per week fysiek lesgeven. Eerstejaars studenten kregen zo de mogelijkheid om hun opleiding in normalere omstandigheden te starten en konden elkaar en de docenten leren kennen. Als docent ben ik ook blij dat ik de eerstejaars studenten ‘live’ heb leren kennen en niet vanachter mijn computer. Ook de tweedejaars en derdejaars studenten konden elkaar terugzien naar een lange periode. Jammer genoeg moesten we gedurende de maand november opnieuw volledig overschakelen op digitaal onderwijs. In de maand december mochten enkel de praktijklessen doorgaan op de campus.

Ik hoop dat we gedurende het tweede semester 1,5 dag per week op de campus mogen blijven lesgeven. Want het verlangen naar fysieke lessen is groot. Een gezonde mix tussen fysiek en digitaal lesgeven krijgt mijn voorkeur (tijdens de coronapandemie).

Gedurende de hele periode werden studenten regelmatig bevraagd i.v.m. de manier waarop we ons onderwijs vandaag de dag vorm hebben gegeven. Als docent kom je dan nog beter te weten hoe studenten het digitaal onderwijs ervaren en hoe wij onze manier van lesgeven kunnen bijsturen om meer aan hun noden en verwachtingen te voldoen.

Boodschap voor alle studenten: het is zeker geen evidente periode, maar geef zeker niet op! Weet dat de docenten en de studiebegeleider(s) voor jullie klaar staan. Vraag zeker hulp als dit nodig zou zijn. Steek elkaar ook een hart een onder de riem."