Vlaamse Beroepsvereniging van Diëtisten

Hoe beleefde de diëtist de coronapandemie: #1 in het wijkgezondheidscentrum

Wij deden navraag in de verschillende werkdomeinen van de diëtist en zullen de komende nieuwsbrieven telkens enkele ervaringen van onze leden delen.

Deel 1: in het wijkgezondheidscentrum

Marjolein Tratsaert

Een wijkgezondheidscentrum werkt volgens een forfaitair betalingssysteem. Dit wil zeggen dat de mutualiteit rechtstreeks een bedrag aan ons stort. Dit bedrag is vast en staat los van het aantal behandelingen of zorg die nodig is.

Dit betekent dat wanneer een patiënt bij ons ingeschreven is, de zorg volledig gratis is ongeacht de hoeveelheid die nodig is. Uiteraard indien de patiënt in orde is met zijn mutualiteit.

Je vindt uitgebreide info over dit betalingssysteem en onze visie op de website van de vereniging https://vwgc.be/wijkgezondheidscentrum/forfaitair-betalingssysteem/

Belangrijk om weten is dat de wijkgezondheidscentra waar ik werk gevestigd zijn in één de kwetsbare wijken van Gent. Wij hebben geen doorsnee doelgroep, zeker niet te vergelijken met bijvoorbeeld een zelfstandig diëtiste in de eerste lijn. Onze patiënten hebben verschillende nationaliteiten, financiële mogelijkheden, … We zien heel wat anderstaligen en patiënten die kwetsbaar zijn, in alle betekenissen van het woord. Weinig inzicht rond gezondheid, weinig steun, beperkte financiële mogelijkheden, de Nederlandse taal niet vaardig, … Kortom, deze personen hadden het voor de corona crisis al enorm moeilijk.

 

Mijn taakomschrijving tijdens coronaperiode in De Sleep

Ik mocht geen fysieke consultaties meer doen in het wijkgezondheidscentrum zelf. De server werd geïnstalleerd op mijn laptop thuis, zo kon ik van thuis uit in het medisch dossier en aan de patiënten gegevens. Ik ben tien weken niet fysiek aanwezig geweest in het centrum, wat zeker niet altijd evident was.

Ik werk daar ook als gezondheidspromotor. Ik heb veel tijd ingevuld met het uitwerken van gezondheidsprojecten, workshops gezonde brooddoos op scholen, corona info toegankelijk maken voor onze doelgroep, …

Binnen het werkveld als diëtiste belde ik mijn patiënten regelmatig eens op om te horen hoe het met hun ging. Ik maakte een lijst aan van de meest kwetsbare, die ik vaker opbelde. De gesprekken gingen niet steeds over dieet/voeding, maar eerder hoe het met ze ging. Lukte het om boodschappen te doen? Waren ze niet te angstig? Hoe liep het met de kinderen? Hadden ze een laptop voor schoolwerk in orde te kunnen brengen? Enzovoort…

Na een paar weken lockdown, werd het duidelijk voor de huisartsen dat vele patiënten zorg uitstelden. Er kwamen nog weinig patiënten op afspraak.

Toen werd er beslist een lijst te trekken van alle 65 plussers. Samen met maatschappelijk werk en onze intercultureel bemiddelaar (Turks) belden we alle patiënten op die nog geen contact hadden gehad met de huisarts sinds de lockdown. We vroegen hoe het met hun ging en of ze op medisch vlak een vraag hadden waarmee we hun konden helpen. Velen waren zorg aan het uitstellen, hadden een voorschrift nodig, … Wij noteerden dit in de agenda van de vaste arts en deze contacteerden de patiënten. Een heel dankbare taak!

 

Mijn taakomschrijving tijdens coronaperiode in de Brugse Poort

In de Brugse Poort mocht ik net zoals in De Sleep geen fysieke consultaties meer doen. Ik maakte hier ook een lijst aan met de meest kwetsbare patiënten. Samen met maatschappelijk werk zochten we naar oplossingen voor bepaalde gezinnen, zo was er één gezin die geen boodschappen meer kon doen. Stad Gent had een grote poule vrijwilligers aangelegd, wij brachten ze met elkaar in contact.

Samen met een kiné en beweegcoach hebben we een programma voor kinderen met overgewicht. We stelden een bundeltje op met oefeningen, receptjes, spelletjes, … om ze bezig te houden tijdens de lockdown. We staken dit in de brievenbus van de kinderen. Deze zorg werd als één van de eerste terug opgestart. Vanaf midden mei deed ik wandelconsulten met de kinderen, er werd bewust niet over voeding gepraat, maar ik polste uitgebreid naar hun welzijn.

Daarnaast werd ik onmiddellijk ingeschakeld aan het onthaal. Het was razend druk aan de telefoon en er was schrik voor een uitval bij het personeel. Ik heb tot eind mei 3 halve dagen per week aan het onthaal gezeten. Dit was hectisch en chaotisch, aangezien er continu veranderingen waren in huis. Er moest goed getrieerd worden aan de telefoon: wie heeft er corona symptomen? Wie komt voor andere zorg? Geen evidente klus als je weet dat een groot deel van onze patiënten anderstalig zijn.

Ik ben ontzettend dankbaar dat ik in beide centra nuttig werk heb kunnen leveren, ondanks ik mijn eigen functie niet meer mocht uitvoeren. Ik heb veel geleerd van mijn collega’s. Onze band is hierdoor ongetwijfeld sterker geworden.

 

Nacera Filali

Medikuregem

Bij de start van Covid-19 was er veel onzekerheid in het team. We wisten in het begin niet hoe ernstig dit was. Maar al heel snel is dit gekeerd. Enkel dringende verplaatsingen werden aangeraden en dus bleef ik als diëtiste thuis werken. Het was niet gemakkelijk in het begin. Zelf ben ik risico patiënt dus was ik zelf wat angstig. Maar ik wilde daarnaast ook sterk blijven voor mijn patiënten en voor het hele team.

Samen met andere thuiswerkende collega’s zijn we meteen gestart met informatie verdeling. Ikzelf belde bijvoorbeeld patiënten op die thuis in isolatie zaten en tot de risico groep behoorden. Wanneer een arts vermoeden had dat er een patiënt emotioneel/psychologisch vermoeid raakte door de lockdown, kregen we dit door. Ik belde ze dan op om hun de nodige informatie rond covid19 mee te geven en ze vooral gerust te stellen.

Naast psychologische steun heb ik ook mijn patiënten om de 2 weken opgebeld om een telefonisch consultatie doen. Dit is moeilijk omdat je ze niet zelf kan wegen en meten. Het was snel duidelijk dat patiënten het geweldig vonden dat we hun opbelde. Ze vonden snel de motivatie in die onzekere tijden. Want we bleven aan hun denken.

Na de lockdown ben ik meteen terug aan het werk gegaan. Mijn coördinatrice heeft voor mij een plexiglas op mijn bureau gezet. Dit was zeer attent. Daarnaast bleef homeworking aangeraden voor wie dit kon doen. In huis wordt het mondmaskertje bij verplaatsing ten aller tijden gedragen. Ook dragen we tijdens consultaties een doktersjas voor extra bescherming.

Overal staat ontsmettingsgel en richtlijnen rond hygiëne.  We hebben ook 1 wachtzaal, maar omdat die niet zo groot is kunnen hier maar 7 mensen in. Daarom hebben we op de eerste verdieping een kleine wachtzaal gemaakt die tot 6 extra mensen aankan. Ik ga ook op huisbezoek als diëtiste. Dit gebeurt ook met een speciaal schortje en de nodige afstand. Na elke consultatie wordt alles mooi ontsmet.

Momenteel is alles een vorm van gewoonte geworden. Soms vergeet ik zelfs mijn mondmaskertje af te doen als ik alleen in mijn bureau zit. We proberen alles zo normaal mogelijk te laten lijken. Dit helpt ons maar ook de patiënten.

 

Lize Vanhaverbeke

Getuigenis van de diëtist in Wijkgezondheidscentrum Nieuw Gent

Tijdens de lockdown werd ik, net als de vele andere zorgverleners, genoodzaakt om creatief te zijn. Hoewel ook een deel van mijn patiënten hun zorg uitstelden, kon ik toch een groot deel van mijn patiënten begeleiden via telefonische raadplegingen en beeldbellen. Toen fysieke consultaties opnieuw mogelijk werden, vonden de patiënten geleidelijk hun weg terug. Ik merkte een grote verscheidenheid in beleving van de lockdown op. Voor de ene patiënt was het een periode waarin men aan zelfzorg kon doen. Een periode waar men voldoende tijd had om tot rust te komen, om te bewegen, gezond te koken en ook de tijd vond om gezellig samen te zijn met het gezin. Dat staat echter in fel contrast met de situatie van sommige anderen; waarbij men overvallen werd door gevoelens van angst en stress, zich opsloot, zich verveelde, financiële problemen kreeg. De factoren die normaal voor ontspanning en energie zorgden (zoals samen zijn met familie of vrienden, gaan sporten, gaan werken...) vielen weg. Dit resulteerde bij sommigen in overmatig eten, eten uit verveling en zorgde ervoor dat ze geen energie meer hadden om te werken aan een gezonde leefstijl.

Naast mijn taak als diëtiste werd ik ook opgeleid en ingezet in de covid-stroom. In het centrum werd een apart ingang voorzien voor mensen die een raadpleging bij de arts wilden (vb. omdat ze rugpijn hadden) maar ook symptomen vertoonden van COVID-19. Ik onthaalde deze patiënten en hielp de arts na de consultatie om de consultatieruimte te ontsmetten.

Daarnaast werd in het wijkgezondheidscentrum een lijst van patiënten met chronische aandoeningen, een psychische kwetsbaarheid en/of risico op een verhoogde mortaliteit opgesteld. Samen met andere zorgverleners belde ik deze patiënten preventief op om te vragen hoe het met hen ging. Op die manier probeerden we kritieke situaties te onderscheppen. Ondanks dat vele van die patiënten mij niet persoonlijk kenden, gaven ze aan dat ze het initiatief heel aangenaam vonden en het gevoel kregen dat ze niet vergeten werden. 

In deze crisissituatie waar iedereen heel snel moest handelen en zijn werking voortdurend moest veranderen, voelde ik de kracht van het multidisciplinair team. Samen met alle werknemers werd gezocht naar een manier zodanig dat ieder individu op een veilige manier kon werken en dat men een goede zorg voor de patiënten kon bieden.

 

Leen Lancksweerdt

COVID-19 in het wijkgezondheidscentrum Botermarkt (Ledeberg)

Tijdens de eerste coronagolf werkte ik als diëtiste voornamelijk via telefonische consultaties en e-raadplegingen, fysieke consultaties mochten niet meer doorgaan. Daarnaast hielp ik onze onthaalcollega’s om een gepast antwoord te bieden op binnenkomende vragen en onduidelijkheden van onze patiënten. Projectmatig hadden we net een groepswerking opgestart over voeding en opvoeding met mama’s van kwetsbare jonge kinderen die niet meer kon doorgaan omwille van corona. Ik heb deze mama’s regelmatig opgebeld en in samenwerking met de gezondheidspromotor spelbundels ontwikkeld en in de brievenbus gestoken van deze kwetsbare gezinnen.

Onze gezondheidspromotor belde actief patiënten op die via de huisarts of het onthaal doorgegeven werden om eens te luisteren hoe het ging. We maakten de vertaalslag in de niet altijd duidelijke richtlijnen van de overheid.

We merkten dat niet dringende zorg werd uitgesteld, ook veel van onze diabetespatiënten die ook risicopatiënt zijn geraakten niet tot hier, tot op heden proberen wij deze uitgestelde zorg in te halen. Als diëtiste werk ik momenteel actief mee om de diabetespatiënten terug op consultatie te laten komen. Voor veel anderstaligen is nuancering van boodschappen heel moeilijk, in vele gevallen is het een alles of niets verhaal, veel mensen stellen hun niet-dringende zorg tot op heden nog steeds uit.

 

 

 

 

Bedankt Leen, Lize, Nacera en Marjolein voor de boeiende getuigenissen!

 

Ben je werkzaam in een ander domein en deel jij graag jouw verhaal?

Stuur jouw getuigenis aan jolien.kennis@vbvd.be